Blog specjalisty Marcina Małachowskiego z zakresu prawa oraz z zakresu finansów.

Art. 848.

Zajęcie ma ten skutek, że rozporządzenie ruchomością dokonane po zajęciu nie ma wpływu na dalszy bieg postępowania, a postępowanie egzekucyjne z zajętej ruchomości może być prowadzone również przeciwko nabywcy. Przepis ten nie narusza przepisów o ochronie nabywcy w dobrej wierze.

1. Samo zajęcie powoduje daleko idące skutki, a mianowicie nie jest dopuszczalne wszelkie działanie dłużnika, które udaremniłoby prowadzenie egzekucji. Dłużnik nie może zbyć zajętej ruchomości, a gdyby nastąpiło zbycie, nabywca wchodzi w obowiązki dłużnika w tym sensie, że postępowanie egzekucyjne z zajętej ruchomości może być prowadzone dalej przeciwko nabywcy. Komornik może rzecz odebrać osobie trzeciej (nabywcy) i oddać ją pod dozór innej osobie (art. 855 k.p.c.). Postępowanie egzekucyjne toczy się dalej przeciwko dłużnikowi, nie nadaje się klauzuli wykonalności przeciwko nabywcy, bo nie chodzi tu o przypadek przejścia obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym na inną osobę (B. Dobrzański w: Komentarz do k.p.c., s. 1197). Poza skutkiem zajęcia przewidzianym w komentowanym przepisie są jeszcze dalsze skutki, o których mowa w art. 851, 853, 854, 855 k.p.c. Należy także wspomnieć o skutkach karnych za usunięcie, ukrycie, zbycie lub obciążenie albo uszkodzenia mienia zajętego lub zagrożonego zajęciem przewidzianym w art. 258 k.k.

2. W orzecznictwie przyjęto, że możliwość prowadzenia egzekucji z ruchomości przeciwko nabywcy nie pozbawia możliwości wytoczenia powództwa przez wierzyciela przeciwko nabywcy o wydanie rzeczy zbytej. Dał temu wyraz Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 stycznia 1966 r., I CZ 125/65 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 62), ustalając następującą tezę: „Okoliczność, że powód mógłby uzyskać zaspokojenie swego roszczenia o wydanie rzeczy ruchomej, kontynuując na podstawie art. 848 k.p.c. egzekucję przeciwko osobie, której pozwany zbył tę rzecz, mimo jej zajęcia w drodze zabezpieczenia powództwa, nie uzasadnia odrzucenia pozwu wytoczonego następnie przez tegoż powoda przeciwko nabywcy rzeczy o jej wydanie. Powód nie miałby inte-resu prawnego w popieraniu drugiego powództwa, jeżeli pierwszy proces zakończyłby się dla niego pomyślnie”.

Według § 107 rozp. w sprawie czynn. komorników „jeżeli dłużnik rozporządził ruchomością po jej zajęciu, komornik prowadzi egzekucję w dalszym ciągu przeciwko nabywcy, którego poinformuje o stanie postępowania egzekucyjnego. O poinformowaniu nabywcy komornik uczyni wzmiankę w aktach sprawy”. Z przepisu tego – zdaniem E. Wengerka (w: Komentarz do k.p.c. s. 331) – nie wynika, aby komornik w dalszym postępowaniu był obowiązany zawiadamiać nabywcę w praktyce po odbiorze rzeczy od nabywcy ustanawia on dozorcę.

3. Artykuł 848 k.p.c. nie narusza przepisów o ochronie nabywcy w dobrej wierze. To uregulowanie należy tak tłumaczyć, że jeżeli dłużnik, który jest osobą nieuprawnioną do rozporządzania rzeczą ruchomą w rozumieniu art. 1 69 § 1 k.c., dokona jej zbycia i wyda ją nabywcy, który nie działa w złej wierze, czyli nie wie o zajęciu, to z mocy tego przepisu – w związku z art. 848 zd. drugie k.p.c. – nabywca uzyska własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie (B. Dobrzański w: Komentarz do k.p.c., s. 1197).

Art. 849. Jeżeli komornik przerywa zajęcie, powinien stosownie do okoliczności poczynić kroki zapobiegające usunięciu ruchomości jeszcze nie zajętych.

Przerwanie zajęcia może nastąpić z różnych przyczyn, np. na skutek wypadku członka rodziny komornik musiał udać się do domu, zajęcie przeciągnęło się do późnych godzin i niezbędne było przerwanie go i dokończenie w następnym dniu. Kroki zapobiegające usunięciu ruchomości jeszcze nie zajętych mogą polegać np. na opieczętowaniu lokalu, w którym ruchomości się znajdują, jeżeli pozwalają na to okoliczności danego przypadku (§ 62 rozp. w sprawie czynn. komorników).

This entry was posted in Kodeks. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *