Blog specjalisty Marcina Małachowskiego z zakresu prawa oraz z zakresu finansów.

Art. 851.

Jeżeli zajęte już ruchomości mają być zajęte na zaspokojenie innej jeszcze wierzytelności, komornik dokona nowego zajęcia przez zaznaczenie go w protokole pierwszego zajęcia. Wierzyciel może żądać, aby komornik sprawdził ruchomości zajęte na podstawie protokołu sprawdzenie to komornik stwierdzi w tym protokole.

1. Dopuszczalny jest zbieg egzekucji do tej samej ruchomości na podstawie kilku tytułów wykonawczych bez znaczenia jest, czy chodzi o inną wierzytelność tego samego, czy też innego wierzyciela. Gdyby chodziło o wierzytelność tego samego lub innego wierzyciela, nowe zajęcie polega na tym, że komornik umieszcza w protokole pierwszego zajęcia wzmiankę i z chwilą jej zamieszczenia powstają skutki zajęcia. Nie zachodzi już obowiązek udawania się na miejsce, w którym zajęte ruchomości się znajdują oraz doręczania odpisu protokołu dłużnikowi lub współwłaścicielowi w razie zajęcia udziału w ruchomości. Jednakże o nowym zajęciu komornik zawiadamia dłużnika (§ 65 rozp. w sprawie czynn. komorników). Co do zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej – por. uwagi do art. 773 – 775 k.p.c.

2. Jeżeli ruchomość znajduje się we władaniu osoby trzeciej, która wyraziła zgodę na zajęcie, zbieg egzekucji z tej ruchomości z egzekucją przeciwko dłużnikowi dopuszczalny jest wtedy, gdy ta osoba wyraziła zgodę na nowe zajęcie (J. Korzonek: Postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające, s. 724). Przed uzyskaniem tej zgody komornik nie może zamieścić w protokole wzmianki o zajęciu. Gdyby osoba trzecia przyznała, że ruchomość stanowi własność dłużnika, komornik może dokonać nowego zajęcia bez zgody osoby trzeciej. Nie jest natomiast dopuszczalny zbieg egzekucji z ruchomości znajdującej się u osoby trzeciej z egzekucją z tej ruchomości prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko tej osobie jako dłużnikowi, komentowany przepis bowiem dotyczy zbiegu egzekucji przeciwko temu samemu dłużnikowi.

Jeżeli egzekucja została skierowana do ruchomości już zajętych na podstawie zarządzenia tymczasowego przez tego samego wierzyciela i dla zaspokojenia tego samego roszczenia pieniężnego, art. 851 k.p.c. nie ma zastosowania. W takim wypadku komornik, wszczynając egzekucję na podstawie orzeczenia zasądzającego to roszczenie, nie dokonuje ponownego zajęcia, lecz podejmuje dalsze czynności egzekucyjne (§ 67 rozp. w sprawie czynn. komorników).

4. Na żądanie wierzyciela następuje sprawdzenie ruchomości zajętych. Komornik powinien wyznaczyć termin i o nim zawiadomić wierzyciela, który może wraz z nim dokonać badania zajętych rzeczy. Z tej czynności spisuje się protokół, w którym zaznacza się tylko ujawnione różnice między pierwotnym protokołem zajęcia a stanem stwierdzonym przy sprawdzeniu (§ 64 rozp. w sprawie czynn. komorników).

Art. 852. § 1. Z zajętych pieniędzy komornik zaspokoi wierzycieli, a jeżeli nie wystarczają na zaspokojenie wszystkich wierzycieli, złoży je do depozytu sądowego w celu podziału.

§ 2. Złożenie do depozytu nastąpi również wówczas, gdy zgłoszono zarzut, że osobie trzeciej przysługuje do zajętych pieniędzy prawo stanowiące przeszkodę do wydania ich wierzycielowi. Sąd postanowi wydać pieniądze wierzycielowi, jeżeli w ciągu miesiąca od złożenia ich do depozytu sądowego nie będzie złożone orzeczenie właściwego sądu zwalniające od zajęcia lub wstrzymujące wydanie pieniędzy.

§ 3. Na postanowienie sądu co do wydania pieniędzy przysługuje zażalenie. Postanowienie staje się wykonalne dopiero z chwilą uprawomocnienia się.

1. Stosunkowo prostym sposobem zaspokojenia wierzyciela jest zajęcie pieniędzy: jeżeli wystarczają one na zaspokojenie wierzyciela, odpada wówczas potrzeba dokonywania dalszych czynności. Jeżeli egzekucję wszczęto na wniosek kilku wierzycieli, a zajęte pieniądze nie wystarczają na zaspokojenie ich wierzytelności, komornik obowiązany jest złożyć tę sumę do depozytu sądowego i sporządzić plan podziału (art. 1033 k.p.c.). Przy podziale tym nie mogą być uwzględnieni wierzyciele nie prowadzący egzekucji, z tym wyjątkiem, żee mogą oni zgłosić swoje należności, załączając odpowiednie dokumenty, przed wydaniem pieniędzy, a komornik powinien ich wówczas uwzględnić w podziale (art. 1030 k.p.c., E. Wengerek w: Komentarz do k.p.c., s. 335).

2. Komornik obowiązany jest złożyć do depozytu sądowego otrzymane od strony zabezpieczenie, i to najpóźniej następnego dnia. W tymże terminie komornik składa do depozytu pieniądze zagraniczne, papiery wartościowe na okaziciela, dokumenty, klejnoty i przedmioty ze złota, platyny i srebra oraz inne kosztowności otrzymane przy wykonaniu czynności egzekucyjnych, jeżeli nie następuje niezwłoczne wydanie ich wierzycielowi. Obowiązek ten nie dotyczy powyższych przedmiotów, jeżeli mają być one wydane w ciągu najbliższych trzech dni, a wartość ich nie przekracza 3000 zł (§ 40 rozp. w sprawie czynn. komorników).

3. Artykuł 852 k.p.c. dotyczy tylko złotych polskich. Dewizy i pieniądze zagra- niczne komornik powinien zaoferować do sprzedaży Narodowemu Bankowi Polskiemu (§ 71. rozp. w sprawie czynn. komorników). Monety złote nie będące numizmatami, złoto i platynę – z wyjątkiem wyrobów użytkowych – oraz przedmioty złote i platynowe niezdatne do użytku komornik obowiązany jest zaoferować uprawnionemu państwowemu przedsiębiorstwu jubilerskiemu (§ 71 ust. 2 rozp. w sprawie czynn. komorników).

4. Jeżeli dłużnik zgłosił zarzut, że osobie trzeciej przysługuje do zajętych pieniędzy prawo stanowiące przeszkodę do wydania ich wierzycielowi, komornik złoży zajęte pieniądze do depozytu sądowego. Taki zarzut może także zgłosić osoba trzecia, jeżeli dowiedziała się o zajęciu pieniędzy. Prawem stanowiącym przeszkodę do wydania pieniędzy będzie prawo uzasadniające wytoczenie powództwa z art. 841 k.p.c. i postanowienie sądu o zawieszeniu postępowania wydane w trybie zabezpieczenia powództwa. Sąd nakaże wydanie pieniędzy wierzycielowi, jeżeli w terminie miesiąca od złożenia pieniędzy do depozytu sądowego nie zostanie przedstawione przez dłużnika lub osobę trzecią orzeczenie właściwego sądu zwalniające od zajęcia lub wstrzymujące wydanie pieniędzy. Według E. Wengerka (w: Komentarz do k.p.c., s. 336) obowiązek złożenia do depozytu sądowego pieniędzy istnieje, jeżeli osoba trzecia zgłosiła zarzut, że przysługuje jej prawo zastawu albo zgłosiła zarzut poparty dokumentami wymienionymi w art. 1030 k.p.c. W tych wypadkach komornik obowiązany jest sporządzić plan podziału.

5. Przewidziane w § 3 komentowanego przepisu zażalenie na postanowienie sądu co do wydania pieniędzy skutkuje, że postanowienie to jest wykonalne – inaczej niż przewidziano w art. 360 § 3 k.p.c. – dopiero po prawomocności. Zażalenie przysługuje na postanowienie nakazujące wydanie pieniędzy, jak i na postanowienie odmawiające wydania mogą je wnieść dłużnik, wierzyciele i osoby trzecie.

This entry was posted in Kodeks. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *