Blog specjalisty Marcina Małachowskiego z zakresu prawa oraz z zakresu finansów.

Art. 866. § 1.

Zajęte ruchomości nie wymienione w art. 865 lub nie sprzedane w trybie przewidzianym w tym przepisie komornik na wniosek wierzyciela przekazuje w celu sprzedaży do przedsiębiorstwa uspołecznionego prowadzącego sprzedaż komisową tego rodzaju ruchomości, jeżeli takie przedsiębiorstwo istnieje w siedzibie komornika.

§ 2. Dla sprzedaży komisowej zajętej ruchomości cenę sprzedażną ustala się w wysokości wartości szacunkowej. Jeżeli ruchomość nie zostanie po tej cenie sprzedana w ciągu miesiąca, komisant może obniżyć cenę sprzedażną o 25%. Z uzyskanej ceny sprzedażnej potrąca się prowizję komisową.

1. Sprzedaż komisowa jest też sprzedażą nielicytacyjną i jest subsydiarna w stosunku do sprzedaży wymienionej w art. 865 k.p.c. W tej formie komornik sprzedaje przede wszystkim ruchomości używane i inne, które nie są objęte sprzedażą na rzecz jednostek handlu uspołecznionego. Dużym brakiem mającym hamujące znaczenie jest dopuszczalność sprzedaży w przedsiębiorstwach uspołecznionych prowadzących sprzedaż komisową. Przy funkcjonujących prywatnych sklepach prowadzących sprzedaż komisową należałoby, dla usprawnienia i urealnienia tej formy sprzedaży, dokonać zmiany komentowanego przepisu.

2. Sprzedaż komisowa prowadzona jest na wniosek wierzyciela, a jeżeli jest więcej wierzycieli – na ich zgodny wniosek. W doktrynie powstał spór co do tego, kiedy wierzyciel może złożyć wniosek. E. Wengerek, wychodząc z zasady dyspozycyjności wierzyciela, broni zapatrywania, że taki wniosek wierzyciel może złożyć do chwili licytacji (E. Wengerek w: Komentarz do k.p.c., s. 356). Innego zdania jest B. Dobrzański (w: Komentarz do k.p.c., s. 1209). Autor ten twierdzi, że wniosek o sprzedaż komisową może być zgłoszony do chwili obwieszczenia o licytacji. Za tym stanowiskiem przemawia wzgląd na szybkość, efektywność i celowość postępowania. Wierzyciel w ramach danego sposobu egzekucji nie może dowolnie rozporządzać postępowaniem ezekucyjnym, i to w każdym stadium tego postępowania. Dopuszczenie możliwości złożenia wniosku o komisową sprzedaż do chwili licytacji prowadziłoby do udaremnienia wielu i tak kosztownych czynności egzekucyjnych przy braku pewności co do skuteczności sprzedaży komisowej. Stanowisko to jest przekonujące.

3. Sprzedażą komisową objęte są także ruchomości wymienione w § 2 art. 865 k.p.c., jeżeli nie zostały sprzedane w trybie art. 865 k.p.c. B. Dobrzański rozważa, czy komornik zobowiązany do sprzedaży rzeczy wymienionych w § 2 art. 865 k.p.c. powinien poszukiwać jednostki, w której mógłby dokonać sprzedaży, gdy w jednej jednostce, do której się zwrócił, tych rzeczy nie zbył. Odpowiedź będzie zależała od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, ale w każdym razie słusznie podnosi, że komornik, który jest zobowiązany do dołożenia szczególnej staranności w doprowadzeniu do sprzedaży w formie uznanej przez ustawodawcę, nie może się uważać za zwolnionego od wszelkich dalszych prób sprzedaży już tylko na tej podstawie, że jedna z kilku wchodzących w grę jednostek handlu uspołecznionego odmówiła nabycia ruchomości.

4. Komornik, dokonując sprzedaży na podstawie art. 866 k.p.c., zawiera z przedsiębiorstwem uspołecznionym prowadzącym sprzedaż komisową umowę komisu. Przez tę umowę przyjmujący zlecenie (komisant – przedsiębiorstwo) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta – komornika), lecz w imieniu własnym (art. 765 i n.k.c.). Przy sprzedaży komisowej komornik powinien przed odebraniem ruchomości od dłużnika, uzgodnić z właściwym branżowo przedsiębiorstwem uspołecznionym prowadzącym sprzedaż komisową termin i sposób przekazania ruchomości do sprzedaży. Przedmioty o wielkich rozmiarach i dużym ciężarze mogą być przekazane do sprzedaży komisowej w miejscu, w którym się znajdują (§ 72 rozp. w sprawie czynn. komorników). Związane z umową komisu czynności komornika są czynnościami egzekucyjnymi i przysługuje na nie skarga (art. 767 k.p.c.).

5. Cenaa zajętej ruchomości w sprzedaży komisowej jest ustalana szacunkowo. Z uzyskanej w wyniku sprzedaży sumy potrąca się prowizję komisową. Gdy nie można sprzedać rzeczy w ciągu miesiąca po tej cenie komisant może obniżyć cenę sprzedażną o 25%.

6. Jeżeli zajęte zostaną przedmioty, które mogą być posiadane tylko na podstawie odrębnego zezwolenia, przekazanie ich do sprzedaży komisowej wymaga zezwolenia właściwej władzy (§ 73 rozp. w sprawie czynn. komorników).

7. Postanowienie sądu o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego powoduje zawieszenie wszelkich czynności egzekucyjnych, w tym także przekazania wierzycielowi należności uzyskanej ze sprzedaży ruchomości. Gdy więc w wypadku określonym w art. 866 k.p.c. komornik uzyska od przedsiębiorstwa uspołecznionego prowadzącego sprzedaż komisową cenę sprzedażną zajętych ruchomości po otrzymaniu postanowienia sądu o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, powinien wstrzymać się z przekazaniem należności wierzycielowi do czasu uchylenia lub zmiany tego postanowienia. Jeżeli komornik umyślnie lub przez niedbalstwo przekazał należność wierzycielowi, pomimo uprzednio doręczonego mu postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, to wówczas dopuszcza się winy, a w razie wyrządzenia szkody Skarb Pańtwa odpowiada za nią na podstawie art. 769 k.p.c. Wysokość odszkodowania nie może przekroczyć ceny sprzedażnej, jeżeli sprzedaż zajętych ruchomości nastąpiła przed doręczeniem komornikowi postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego (wyrok SN z dnia 18 stycznia 1078 r. IV CR 463/77, OSNCP 1978, z. 10, poz. 186).

This entry was posted in Kodeks. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *