Blog specjalisty Marcina Małachowskiego z zakresu prawa oraz z zakresu finansów.

Art. 885.

Zajęcie ma ten skutek, że w stosunku do wierzyciela egzekwującego nieważne są rozporządzenia wynagrodzeniem przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po jego zajęciu, a także przed zajęciem, jeżeli wymagalność wynagrodzenia następuje po zajęciu.

1. Zajęcie uważa się za dokonane z chwilą doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności (art. 883 § 1 k.p.c.). Skutkiem zajęcia jest niemożność dysponowania przez dłużnika zajętą częścią wynagrodzenia. Przepis wyraźnie stwierdza nieważność rozporządzeń w stosunku do wierzyciela, także w części podlegającej egzekucji, a dokonanych przed zajęciem, jeżeli wymagalność następuje po zajęciu. Na skutek zajęcia, w prawa dłużnika wstępuje wierzyciel, a dłużnik – dokonując rozporządzeń zajątą częścią wynagrodzenia – naraża się na odpowiedzialność karną z art. 258 k.k. Dokonane zajęcie trwa do czasu zaspokojenia wierzyciela, a jeżeli zajęcie dotyczy świadczeń periodycznych (alimentów), to trwa do zaspokojenia zaległych rat i bieżących płatności.

2. Dłużnik może swobodnie dysponować wolną od zajęcia częścią wynagrodzenia, nie podlega bowiem ona skutkom zajęcia. Dalsze skutki zajęcia wynikają z art. 882, 881 § 1 i 2 oraz art. 887-888 k.p.c. (por. uwagi do tych przepisów).

This entry was posted in Kodeks. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *