Blog specjalisty Marcina Małachowskiego z zakresu prawa oraz z zakresu finansów.

Czy państwo może tworzyć swój system pomocy prawnej?

Państwo może tworzyć swój system pomocy prawnej opierając się na różnorodnych modelach świadczenia pomocy prawnej. W perspektywie porównawczej stworzono trzy podstawowe modele świadczenia pomocy prawnej: programy korzystające z adwokatów prywatnych (znane także pod nazwą judicare w sprawach cywilnych), programy korzystające z adwokatów etatowych (tzw. obrońców publicznych) oraz programy kontraktowe. W pierwszym z tych modeli pomocy prawnej udzielają prywatni adwokaci wyznaczani ad hoc przez sąd do danej sprawy. Model obrońców publicznych (czy też program korzystający z adwokatów etatowych) to model świadczenia pomocy prawnej, w którym usługi w ramach takiej pomocy świadczone są przez adwokatów zatrudnianych w pełnym wymiarze czasu pracy przez specjalną instytucję (obrońca publiczny) lub bezpośrednio przez „program pomocy prawnej”. W trzecim modelu – systemie kontraktowym – firma prawnicza lub organizacja pozarządowa zgłasza swoją ofertę i zawiera umowę z organem państwowym upoważnionym do dysponowania funduszami na pomoc prawną, zobowiązując się do zapewniania reprezentacji prawnej konkretnej kategorii oskarżonych lub wszystkim oskarżonym w danej jurysdykcji.

Specjalna instytucja państwowa – rada (komisja) pomocy prawnej (Legał Aid Board, Legał Aid Commission) – odpowiada za całość zarządzania systemem pomocy prawnej, organizację jego budżetu oraz jakość pomocy prawnej (przyjęcie odpowiednich standardów) świadczonej przez adwokatów. W niektórych krajach organ ten podejmuje też decyzje w sprawie przyznania pomocy prawnej.

This entry was posted in Kodeks. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *