Blog specjalisty Marcina Małachowskiego z zakresu prawa oraz z zakresu finansów.

Programy organizacji, administracji i świadczenia pomocy prawnej

Programy organizacji, administracji i świadczenia pomocy prawnej (np. porady prawne, pomoc prawna i pomoc prawna dla ubogich) są często kosztowne i niepotrzebnie skomplikowane. Zbadanie i analiza porównawcza pewnych aspektów programów pomocy prawnej działających w innych państwach dostarcza przydatnych informacji wszystkim państwom, a przy tym nie wymaga dużych kosztów.

– 19.2. W tym celu Rada Europy powinna uzyskać szczegółowe dane o działaniu programów pomocy prawnej. Otrzymane w ten sposób informacje praktyczne umożliwią państwom skuteczniejsze tworzenie efektywnych finansowo systemów pomocy prawnej, szczególnie korzystnych dla osób nieposiadających wystarczających środków finansowych.

– 19.3. Informacje należy uzyskać od tych państw, które stworzyły programy pomocy prawnej szczególnie interesujące dla innych państw („najlepsze praktyki”). Informacje te powinny dotyczyć następujących kwestii:

– a) pojęcie programu pomocy prawnej oraz jego zakres w poszczególnych państwach (np. różne osoby i organy udzielające takiej pomocy oraz różne miejsca, gdzie można otrzymać pomoc),

– b) istniejące rodzaje programów pomocy prawnej (np. porady prawne, pomoc prawna i pomoc prawna dla ubogich),

– c) doskonalenie i upraszczanie procedur ubiegania się o pomoc prawną w ramach programu takiej pomocy (np. proste formularze wniosku przygotowane na użytek tych systemów),

– d) poprawa jakości pomocy prawnej udzielanej wnioskodawcom (np. drogą promowania lepszego szkolenia (i) przedstawicieli zawodów prawniczych, jak adwokaci i sędziowie wraz z ich personelem pomocniczym oraz (ii) organizacji takich, jak zrzeszenia adwokackie i organizacje pozarządowe),

– e) kontrola kosztów systemu pomocy prawnej i innych kosztów z tym związanych (np. kryteria oceny uprawnień wnioskodawców oraz weryfikacji ich zasobów, wzgląd na stronę merytoryczną sprawy, stałe honoraria lub skale wynagrodzeń),

– f) zapobieganie nadużyciom w systemie pomocy prawnej i działania zniechęcające do takich nadużyć,

– g) alternatywne sposoby pokrywania kosztów prawnych (i) dla obywateli (np. polisy ubezpieczeniowe) oraz (ii) dla osób i instytucji udzielających pomocy prawnej (np. programy pro bono),

– h) wszelkie inne kwestie (np. redukcja zapotrzebowania na korzystanie z usług systemu pomocy prawnej drogą uproszczenia procedur, wprowadzenia procedur bez orzekania o winie, dekryminalizacji).

This entry was posted in Kodeks. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *