Blog specjalisty Marcina Małachowskiego z zakresu prawa oraz z zakresu finansów.

W ustawie i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu

W ustawie i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki z 5.12.1995 r. w sprawie wysokości, szczegółowych zasad pobierania i odprowadzania opłat od czystych nośników i urządzeń służących do utrwalania utworów do własnego użytku osobistego oraz wskazania organizacji zbiorowego zarządzania właściwych do ich pobierania (Dz.U. z 1996 r. Nr 1, poz. 5) brak jest definicji czystego nośnika. Jest nim po prostu taki nośnik materialny, na któiy następuje kopiowanie utworu lub przedmiotu praw pokrewnych, czyli służący do zwielokrotniania, najczęściej „przegrywania” danego dobra niematerialnego. Na przykład klasycznymi czystymi nośnikami są „czyste” kasety magnetofonowe i magnetowidowe oraz „puste” dyskietki komputerowe i CD-ROMY. W przypadku czystych nośników mamy więc do czynienia z czasowym rozdzieleniem momentu powstania chronionego dobra i jego egzemplarza, powstającego w wyniku utrwalenia, np. utworu, na odpowiednio przygotowanym materiale.

W tym miejscu dochodzimy do drugiej kategorii nośników, którymi są nośniki „zapisane”, określane mianem egzemplarzy utworów lub odpowiednio przedmiotów praw pokrewnych. Tylko tych nośników z utrwaleniami (egzemplarzy) dotyczy drugi podział: na egzemplarze oryginalne (pierwotne utrwalenia) oraz kopie (egzemplarze wtórne, powielone, zwielokrotnione). W przypadku nośników „zapisanych”, w odróżnieniu od czystych, dochodzi do sprzężenia dwóch elementów: dobra niematerialnego i materiału (obiektu materialnego), na którym to dobro zostaje utrwalone.

This entry was posted in Kodeks. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *